Een collectie van foto’s van antilopen, herten en reeën, evenhoevigen. Bij de evenhoevige hoefdieren ontwikkelde zich het aantal tenen naar twee. Het ging hierbij om de twee middelste tenen die beiden een hoef hebben gekregen. De andere twee tenen trokken zich terug en zijn beiden nog rudimentair aanwezig. Nijlpaarden en giraffes die hier ook toe behoren laat ik vooralsnog buiten beschouwing.
Antilopen behoren tot de familie van de holhoornigen (Bovidae), waardoor ze nauwer verwant zijn aan runderen, geiten en schapen. Herten en reeën behoren tot de familie van de hertachtigen (Cervidae). Antilopen hebben hoorns. Deze zijn hol, groeien hun hele leven door en worden nooit afgeworpen. Herten en reeën hebben een gewei. Dit is gemaakt van massief bot en wordt elk jaar afgeworpen en opnieuw opgebouwd.
In Tanzania gespot, de Grantgazelle (Nanger granti), een grote, slanke gazellesoort die hoog op de poten staat. Zowel mannetjes als vrouwtjes dragen hoorns, die liervormig en zeer geringd zijn. De Grantgazelle leeft in open vlakten en droge struikgebieden. Uit zijn voedsel ( jonge, groene grassen, kruiden en bladeren, aangevuld met vruchten) haalt hij voldoende vocht, zodat hij niet afhankelijk is van waterbronnen.
De impala of rooibok (Aepyceros melampus) is een van de meest algemene antilopesoorten. De foto’s zijn genomen in Tanzania en Uganda. Alleen het mannetje draagt hoorns. Deze hoorns zijn slank, liervormig en zwaar geringd, en kunnen meer dan negentig centimeter lang worden. De impala leeft op open vlakten en in licht beboste gebieden, in de nabijheid van water.
De elandantilope (Tragelaphus oryx) is een zeer grote Afrikaanse antilope. De elandantilopen, gezien in Tanzania leefden oorspronkelijk op de open en licht beboste savannen, maar tegenwoordig is hun leefgebied meer versnipperd. De vrouwtjes zijn kuddedieren en leven samen met hun jongen. Volwassen mannetjes leven meestal solitair. Soms trekken mannetjes (voornamelijk jonge) met elkaar op, in groepen tot zo’n zeven dieren. Beide geslachten hebben hoorns, die echter bij de hindes kleiner zijn.
De Topi (Damaliscus lunatus), gezien in Tanzania lijkt op het hartebeest maar is donkerder van kleur en heeft een glanzende vacht met paarsblauwe vlekken op de poten en het gezicht. De naam topi komt uit het Swahili. De topi is een van de snelste antilopen in Afrika en kan snelheden tot 70 km/u bereiken om aan roofdieren zoals leeuwen en hyena’s te ontsnappen.
Het Hartenbeest (Alcelaphus buselaphus) hebben we gezien in Tanzania (Coke’s) en Uganda (Jacksons). De vacht is zandkleurig geel tot donkerbruin van kleur, lichter op de achterzijde. Het hartenbeest leeft in open, droge graslanden en savannes. Beide geslachten hebben hoorns.
Uit Uganda, de klipspringer, oribi en bosbok
De Bohorrietbok (Tanzania), Redunca redunca is een middelgrote antilope. Hij leeft voornamelijk op vochtige, open vlakten met een voorkeur voor drassige grasvlakten. Enkel het mannetje heeft hoorns.
De Thomson gazelle (Eudorcas thomsonii), gespot in Tanzania is een middelgrote gazelle. Hij heeft een voorkeur voor zwaarbegraasde, open grasvlakten, en kan overleven in gebieden die door andere grote hoefdieren zijn verlaten, zolang er nog spaarzame begroeiing aanwezig is.
De steenbokantilope of steenbokkie (Raphicerus campestris) is een kleine antilope, behorende tot de dwergantilopen. Deze kwamen we tegen in Namibië. Hij te vinden van de kust tot op 4750 meter hoogte, voornamelijk op stenige savannes en in met Acacia’s begroeide graslanden. De steenbokantilope heeft een bruine tot rossige vacht en kan zijn hele leven zonder water, aangezien het dier al het benodigde vocht uit zijn voedsel haalt.
De Ugandese Kob (Kobus kob thomasi) lijkt op de impala, maar is steviger gebouwd. Alleen de mannetjes hebben hoorns; deze zijn liervormig, sterk geribbeld en uiteenlopend. De kob wordt doorgaans aangetroffen in open of beboste savannes op redelijke afstand van water, evenals in graslanden nabij rivieren en meren.
De Springbok (Antidorcas marsupialis) gefotografeerd in Namibië, dankt zijn naam aan de hoge sprongen die het maken kan. Voor een deel heeft dat ten doel achtervolgende roofdieren af te schudden, om zijn soortgenoten te waarschuwen, maar het dier heeft ook de neiging om met vier poten recht omhoog te springen, een gedrag dat ‘pronken’ genoemd wordt.
De Oryx of spiesbok kwamen we tegen in Namibië. Oryxen zijn goed aangepast aan het leven in de woestijn, denk aan de Namib Dessert. Ze kunnen langere tijd zonder water en ze kunnen hoge stijgingen in de lichaamstemperatuur aan. Zowel mannetjes als vrouwtjes hebben hoorns die wel 120 centimeter lang kunnen worden.
De Koedoe (Tragelaphus strepsiceros), gezien in Namibië, leeft in droge boom- en struiksavannes, dichte struwelen en open bossen in de heuvelachtige streken. Door zijn grootte kan de grote koedoe bij takken waar de meeste andere hoefdieren niet bij kunnen. Vocht halen ze voornamelijk uit het voedsel, en ze kunnen dagen overleven zonder te drinken.
De Waterbok (Kobus ellipsiprymnus) kwamen we tegen in in Uganda, Botswana en Tanzania. Enkel het mannetje heeft hoorns. Hij leeft in beboste gebieden, savannes en valleien, in de buurt van water. Ze eten voornamelijk grassen en kruiden, waaronder riet en bies, aangevuld met bladeren en vruchten van bomen en struiken. De soort drinkt minstens iedere dag.
De Kirk’s dikdik (Madoqua kirkii, Tanzania) is een kleine, slanke antilopesoort met een okergele en grijze vacht. De dikdik dankt zijn naam aan het geluid dat hij maakt als hij schrikt. Ze hebben een voorkeur voor gebieden met voldoende droog en dicht struikgewas, waarin ze schuilen bij gevaar en hitte. Een dikdik heeft een grote geurklier onder de ogen, waarmee hij zijn geur op de twijgen en takken van bomen en struiken en op de stengels van grassen en andere planten achterlaat. Hiermee geven ze de grens van het territorium aan.
Het Edelhert (Cervus elaphus); gelukkig hebben we ze gezien tijdens onze reis door Schotland .
Foto’s van reeën (Capreolus capreolus), voornamelijk genomen in de omgeving van Drimmelen.
